یکی هوای زندگی اش که ابری میشود به کنج اتاقش پناه میبرد. درمان دردش تنهایی است و سکوت و زمان. دیگری اما دورش را شلوغ می کند. میگوید و میخندد آنقدر که صدای غمش در همهمه و شلوغی گم شود. نه که بی خیال باشد، نه. فقط راه آرامش آدمها با هم فرق دارد! یکی دوست داشتنش را فریاد میزند . دلتنگی اش را بروز می دهد. از ترس از دست دادن حرف میزند. دیگری اما حتی از عمیقترین احساساتش به سختی حرفی به میان میآورد. منبع
درباره این سایت